Kardinaal Mercier

Uit Mechelen Mapt, het vrije naslagwerk over Mechelen
Versie door SomeHuman (overleg | bijdragen) op 27 jan 2021 om 20:47 (Tekst vervangen - ". Z" door ". Z")
(wijz) ← Oudere versie | Huidige versie (wijz) | Nieuwere versie → (wijz)
Naar navigatie springenNaar zoeken springen
English.gif Former archbishop of Mechelen and primate of Belgium, Cardinal Mercier
Kardinaal Mercier

Désiré-Joseph Mercier of voluit Désiré Félicien François Joseph Mercier, geboren op 21 november 1851 te Eigenbrakel en overleden op 23 januari 1926 in Brussel, was thomistisch filosoof en theoloog, aartsbisschop van Mechelen en primaat van België. Sinds 1907 is hij best gekend als Kardinaal Mercier.

Zijn leven[bewerken]

Kardinaal Mercier studeerde te Mechelen aan het Sint-Romboutscollege, het Klein en het Groot Seminarie en daarna aan de Universiteit van Leuven, waar hij in 1875 Baccalaureus en in 1877 Licentiaat in de Theologie werd.

Van 1877 tot 1882 doceerde hij Wijsbegeerte te Mechelen en in 1882 werd hij Hoogleraar in de Wijsbegeerte aan de Leuvense Universiteit, waar hij in 1889 het Sint-Thomasinstituut stichtte. In 1906 volgde hij Mgr. Goossens op als Aartsbisschop van Mechelen en in 1907 werd hij tot Kardinaal verheven.

Mechelse Gesprekken[bewerken]

Als Kerkvorst speelde Kardinaal Mercier een belangrijke rol - ook internationaal - binnen de Katholieke Kerk. Zo was hij in 1921, 1923 en 1925 voorzitter van de Mechelse Besprekingen, een initiatief van Lord Halifax waar de mogelijkheid werd onderzocht van een Hereniging van de Anglicaanse met de Rooms-Katholieke Kerk. Ook zijn Wijsgerige Geschriften oefenden een grote, vernieuwende invloed uit op de Katholieke Filosofie.

Politiek[bewerken]

Als Primaat van België speelde Mercier een belangrijke rol in de nationale politiek. Het goede voor de Belgische natie, liep volgens hem parallel met wat goed was voor de rooms-katholieke kerk. Hij stelde het Frans boven het Nederlands als de lingua franca, de taal voor hoger onderwijs (momenteel het Engels). Wel sprak hij Nederlands met zijn medewerkers. In het bijzonder met betrekking tot de vernederlandsing van het onderwijs in Vlaanderen heeft hij op de Vlaamse clerus vaak zeer zware druk uitgeoefend.

Zijn trotse Belgische patriottisme in de Eerste Wereldoorlog verleende hem, na de Wapenstilstand, een zeer gezaghebbende stem in de nationale politiek. Mede door zijn invloed heeft België in het Interbellum geen linkse regeringen gekend en is de Katholieke Partij in dezelfde periode nooit zonder regeringsverantwoordelijkheid geweest.

Externe links[bewerken]

Galerij[bewerken]