Leuvense Vaart

Uit Mechelen Mapt, het vrije naslagwerk over Mechelen

Ga naar: navigatie, zoeken

Leuven Channel, built in the 18th century

De Leuvense Vaart

"Spokerijen in de Witloof-
streek" van André ver Elst

De Leuvense Vaart of het kanaal Leuven-Dijle is een kanaal dat gelegen is tussen de Vaartkom in Leuven en het Mechelse Zennegat. In de Mechelse volksmond wordt het kanaal kortweg "de vaart" genoemd.

Het kanaal werd gegraven in de regeerperiode van Keizerin Maria-Theresia van Oostenrijk (1740-1780).

Op de Leuvense Vaart kan men boottochtjes maken. Het meest bekende is het tripje, vertrekkend vanaf de Colomabrug naar Planckendael.

Spokerijen

Rond de Leuvense Vaart doen zich ook sagen en legendes de ronde. In 1990 bracht André ver Elst (afkomstig van Wespelaar, maar ook met roots in Tildonk) een boekje uit, getiteld "Spokerijen in de Witloofstreek". In dit boekje verzamelde hij een aantal typische sagen, vertellingen en legenden uit de streek binnen de driehoek Brussel-Leuven-Mechelen en gaat over figuren zoals Kleudde, de witte madam, Sloeker, de Alverman, de Framassons, kabouters, heksen, toveressen, duivels, spoken, korenpaters, de Kwade Hand, dwaallichten, enz. Volgend verhaaltje komt uit dit boek :

De watergeest van de Leuvense Vaart

Langs de Leuvense Vaart in Kampenhout woonde eens een nijvere boer. Hij bezat en bewerkte grote landerijen, die van hem een welvarend man maakten. Toen men het Kanaal (in de 18de eeuw) groef, werd dit middenin zijn eigendom aangelegd. De boer protesteerde, zoals zovelen, maar de Heren van de Wet waren sterker dan hij. Toen de Vaart er lag kon de man zijn akkers niet meer bewerken, want hij moest telkens een urenlange omweg maken om bij zijn versnipperde land te geraken. Dit was onmogelijk en zijn inkomen en bezit taanden. De boer werd er radeloos van, treurde en zinde op wraak. Hij sprong in de Vaart en niemand vond hem terug. Sedertdien zit er een spook in de Vaart tussen Kampenhout en Wespelaar-Tildonk.

Velen nemen aan dat het boertje onder de vorm van een Watergeest nog altijd klaarzit om, uit wrok tegenover het Leuvense stadsbestuur, mensen in de Vaart te sleuren. Niemand durfde destijds alleen te wandelen of te vissen langs het Kanaal of er op zijn eentje te gaan zwemmen. De watergeest kon dan toeslaan en zijn prooi met zijn grote klauwen naar de donkerste diepten van de Vaart trekken. Van sommigen werden de stoffelijke resten niet weergevonden, anderen werden door de Watergeest losgelaten nadat ze waren verdronken.