Flor Peeters

Uit Mechelen Mapt, het vrije naslagwerk over Mechelen
Ga naar:navigatie, zoeken
English.gif Musician in Mechelen
Flor Peeters

Flor Peeters is de algemeen bekende benaming van Franciscus Florentinus Peeters, geboren te Tielen op 4 juli 1903 en overleden uitgerekend op zijn 83e verjaardag te Antwerpen in 1986. Hij was organist, componist en pedagoog.

Opleiding en beroep

Een orgelmuziekopleiding kreeg hij al zowel thuis als in Herentals en Turnhout wijl hij in zijn Kempische geboortedorp opgroeide. Vanaf 16-jarige leeftijd verdergezet te Mechelen aan het Lemmensinstituut, haalde hij in een recordtempo in 1923 zijn einddiploma en voor de Sint-Romboutskathedraal zijn aanstelling tot tweede organist en twee jaar later — voor zijn verdere leven — tot organist-titularis. Samen met zijn voormalige muziekleraar gregoriaans en analyse Jules Van Nuffel bracht hij het Sint-Romboutskoor opnieuw tot leven. Vanaf 20-jarige leeftijd als hulpleraar en op zijn 22e hoofdleraar, jonger dan veel van zijn leerlingen, doceerde hij orgel: eerst aan het Lemmensinstituut en dan te Gent (dankzij tussenkomst van de koningin, nog de muziekminnende Elisabeth) van in 1931 en enige jaren later ook te Tilburg, vervolgens vanaf 1948 aan het Koninklijk Vlaams Conservatorium Antwerpen, waarvan hij directeur was van 1952 tot het bereiken van de verplichte pensioenleeftijd in 1968.

Muzikale creatie en uitvoering

Zijn omvangrijk oeuvre, waaronder ook orkest- en kamermuziek en vele liederen, omvat belangrijke composities voor orgel en koorwerken. Aanvankelijk componerend in het symfonische klank- en vormideaal, kwam hij, onder invloed van de Nederlandse polyfonisten en van de gregoriaanse muziek, tot een meer lineaire, karakteristieke orgelstijl.


Omschrijvingen en lijsten van zijn composities alsook discografie van door Flor Peeters gecomponeerd en/of gespeeld werk, en door of over hem en zijn werk geschreven teksten: zie Externe links en Bronnen.

Tijdens zijn talrijke concerten met tournees alvast in Nederland, Denemarken, Duitsland, Frankrijk, Italië en sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog de Verenigde Staten (een tiental keer), Canada, Groot-Brittannië, Zuid-Afrika, Australië, Nieuw-Zeeland, de Filipijnen en de toenmalige Sovjet-Unie en Tsjechoslowakije, bracht hij ruim 1.200 orgelrecitals.

Op leeftijd

Op verzoek van het Belgisch Ministerie van Cultuur gaf de gepensioneerde Flor Peeters jaarlijks een internationale meesterklas orgel in de kathedraal te Mechelen, tot in 1985.

Aan de 82-jarige Flor Peeters, die met zijn barokke interpretatie van Bachs orgelmuziek steeds afstand had genomen van de in het midden van de 20e eeuw nog gebruikelijke romantische uitvoeringswijze, werd te Mechelen gevraagd of men hem kon rekenen tot de fervente barokmusici.
Peeters:

"Als ik Bach speel wel. Als ik Franck speel niet. Bach is op het terrein van de orgelmuziek het summum. Maar Franck heeft mij misschien meer beïnvloed. Net zoals Tournemire, mijn grote vriend. Tournemire wordt niet veel gespeeld. Maar ik geloof er in; en ik zal het blijven spelen. Want hij was een begeesterd musicus en van alle Parijse organisten was hij het meest liturgisch. Hij heeft mij op het spoor gezet dat ik tot vandaag volg."[1]

Van in 1971 had hij zich Franciscus Florentinus baron Peeters mogen noemen. Bovendien had hij dat jaar aan de Katholieke Universiteit Leuven een eredoctoraat ontvangen; een eerder had hij al sinds 1962 aan de Catholic University of America in Washington D.C. Na zijn dood werd de Baron Flor Peetersprijs voor orgelcompositie in het leven geroepen.

Filmlinks


Externe links

Bronnen

  • Peeters, Flor. Cebedem. Nagezien 2016-10-04. (meer uitgebreid: biografie, stijl, oeuvre, uitgegeven werk, literatuurlijst)
  • Focquaert, Annelies. Peeters, Flor. Studiecentrum voor Vlaamse Muziek vzw (SVM). Nagezien 2016-10-04. (meer uitgebreide biografie, korte beschrijving van stijl)
  • Biografie (inleiding, organist). Website o.v.v. Pieters, Peter. Nagezien 2016-10-04.
  1. Van 't Hul, J. Flor Peeters de levende legende – In Huize Adagio ontmoeten barok en romantiek elkaar. Kenniscentrum Gereformeerde Gezindte (1985-12-13). Nagezien 2016-10-04.

Voetnoten